บทที่ 180 ให้เวลาข้า

บทที่ 180 ให้เวลาข้า

ได้ฟังคำพูดของเจียงจ่านเหวย ลู่ม่านย่อมซาบซึ้งใจ แต่ก็ยังไม่อาจยอมรับเขาได้ในทันที นางใช้ผ้าเช็ดน้ำตาให้แห้ง แล้วกล่าวช้า ๆ ว่า “เราเริ่มต้นกันในรูปแบบเช่นนั้น ข้าทำผิดก่อน ทำให้ท่านโกรธ ทำให้ท่านเกลียดข้า...ข้ารู้ว่าที่ท่านตัดขาดจากครอบครัวแล้วเข้าค่ายทหาร ไปสนามรบอย่างไม่กลัวตาย ก็เพราะคิดว่าสักวันเมื่อประสบความสำเร็จ จะได้ขับพ้นเรือนหญิงที่นำความอัปยศมาให้ท่านอย่างข้า...”

เจียงจ่านเหวยไม่อาจโต้แย้ง จำต้องยอมรับอย่างยากลำบากว่า “ใช่ ข้าไม่ปฏิเสธ ตอนแรกข้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ แต่...”