บทที่ 151 ระบายโทสะ

บทที่ 151 ระบายโทสะ

พอราชบุตรเขยเฒ่าเห็นลู่ม่านจากไป ก็ยังร้องเรียกอย่างซื่อบื้อว่า “หลานสะใภ้ อย่าเพิ่งไป คนพวกนี้ไม่น่าสนุกเลย...”

ท่านโหวเจียงหน้าแดงก่ำ กล่าวขออภัยแขกผู้ทรงเกียรติทั้งหลายอีกครั้ง

ท่านจวิ้นอ๋องอันหัวเราะกล่าวว่า “ยามเจ็บป่วยมาเยือน รวดเร็วราวภูเขาถล่ม ยามหายกลับเชื่องช้าราวเส้นไหม ราชบุตรเขยเฒ่าสกุลเจียงฟื้นตัวได้ถึงเพียงนี้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ค่อย ๆ ฟื้นฟูไป ย่อมต้องดีขึ้นแน่”