กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 134 โรคร้าย
ลู่ม่านมองฮูหยินใหญ่แล้วกล่าวว่า “ครั้งนั้นฮูหยินใหญ่เป็นคนพาพวกเราออกไป ท่านน่าจะยังจำเรื่องนั้นได้กระมัง?”
ฮูหยินใหญ่สกุลลู่ไม่อยากรับเคราะห์แทนใคร รีบเบิกตากว้างแล้วกล่าวว่า “สวรรค์ ครั้งนั้นมีคนจงใจทิ้งคุณนายรองไว้จริง ๆ ช่างใจร้ายเหลือเกิน! ข้าก็ว่าแล้ว คุณหนูรองขาสั้นแค่นั้น จะวิ่งหายไปในพริบตาได้อย่างไร พวกเราค้นบริเวณใกล้เคียงจนทั่วก็ยังหาไม่พบ…”
จากนั้นนางก็เล่าว่า วันนั้นลู่หยวนร้องจะลงจากรถไปเล่น ลู่หยวน แม่นมของนาง และลู่ม่านทั้ง 3 คนตามกระต่ายตัวหนึ่งไป ไม่นานก็มีคนบอกว่าลู่ม่านวิ่งหายไป…