กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 121 น่าชังยิ่งนัก
องค์หญิงใหญ่กำชับเจียงจ่านเหวยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปแลกความชอบทางทหาร ความปลอดภัยสำคัญที่สุด หลานชายของนาง ต่อให้ไม่ได้เป็นขุนนางใหญ่ก็ยังมีชีวิตที่ดีได้…
เจียงจ่านเหวยยิ้มให้องค์หญิงใหญ่คลายกังวล
ราว 3 เค่อให้หลัง ราชบุตรเขยผู้เฒ่าก็เริ่มง่วงงุน เจียงจ่านเหวยกับลู่ม่านจึงลุกขึ้นเอ่ยลา
ราชบุตรเขยผู้เฒ่ายังแสวงมรรคาพลางร้องขอว่า “หลาน…สะใภ้ ให้หวงหวง…นอนกับข้า”
ชื่อว่านโต้วหวงออกเสียงยากยิ่ง เขาจึงพูดเพียงว่า “หวงหวง”