บทที่ 116 เงียบเหงา

บทที่ 116 เงียบเหงา

ลู่ม่านกล่าวว่า “ตอนนั้นฮูหยินบอกแล้วว่าหากเจ้ามีเรื่องใดก็ไปขอคำแนะนำจากนางได้ นางเชิญแค่เจ้า ไม่ได้เชิญข้า ข้าไปด้วยคงไม่เหมาะ เด็กดี ไปเถิด สานสัมพันธ์กับฮูหยินให้ดี เจ้าย่อมได้รับประโยชน์มากมาย อีกอย่างนะ ตอนนี้นายท่านรองอาจกลับไปแล้วก็ได้”

พอเด็กหญิงได้ยินว่านายท่านรองอาจอยู่ นางก็รวบรวมความกล้าแล้วออกไป

เจียงจ่านขุยนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น เขารู้ว่าพี่สะใภ้ทำเช่นนี้ก็เพื่อประโยชน์ของน้องสาว เขาไม่จำเป็นต้องร้องขออะไรจากท่านพ่อ แต่น้องสาวไม่มีทางไม่พึ่งพามารดาเอก

ตอนนี้กลางวันเริ่มสั้นลงแล้ว ยามนี้ย่ำสนธยาปกคลุมไปทั่ว ลู่ม่านส่งเด็กหญิงออกจากลานเรือน มองนางหายลับเข้าไปในย่ำสนธยา