บทที่ 106 เด็กหนุ่มอุ้มสุนัข

บทที่ 106 เด็กหนุ่มอุ้มสุนัข

ลู่ม่านกวาดตามองเป้าฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มเอ่ยชมว่า “เป้าฉินดูแลตัวเองได้ดีจริง ๆ ดูไม่เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอยู่แดนเหนือมาสิบกว่าปี กลับเหมือนคุณหนูสะใภ้ในเมืองหลวงที่ไม่เคยออกจากประตูใหญ่ ไม่เคยก้าวพ้นประตูชั้นใน ขอบใจที่เจ้ายังนึกถึงท่านแม่ของข้า ลำบากเจ้าแล้ว เฮ้อ น่าเสียดายที่ถึงหน้าตาข้าจะเหมือนท่านแม่ แต่กลับไม่มีความรู้ความประพฤติดี อ่อนโยนสงบเสงี่ยมอย่างท่านแม่”

คำพูดสองแง่สองง่ามของลู่ม่านทำให้เป้าฉินผู้มีเรื่องค้างคาใจหน้าแดง นางฝืนยิ้มตอบว่า “ท่านป้าทวดถ่อมตัวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”