กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 96 ฝากผู้อื่นมอบของขวัญ
ชาติก่อนลู่ม่านเป็นคนช่างพูด ไม่ว่าจะอยู่กับใครก็ไม่เคยปล่อยให้บทสนทนาเงียบลง แต่พอเจอเจ้าหมอนี่กลับไม่รู้จะพูดอะไร นางส่งเสียง “อ้อ” แล้วเหม่อมองไผ่เขียวหลายกอที่มุมกำแพงลานเรือนไกลออกไป
เจียงจ่านเหวยเองก็ไม่พูดอะไร เด็กทั้งสองพูดจาไร้เดียงสากันสองสามประโยค บรรยากาศจึงไม่เงียบเหงาจนเกินไป
สาวใช้เดินเข้ามารินชาให้ลู่ม่าน
เจียงจ่านเหวยดูคล้ายกำลังอธิบายเหตุผลที่คราวก่อนกลับจวนแล้วไม่ได้ไปหลานถิงโจว “คราวก่อนข้ากลับจวน ไปเยี่ยมท่านย่า จ่านขุยกับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์แล้ว เวลาก็ล่วงเลยไปไม่น้อย ข้าต้องเร่งทำแผนที่ตลอดทั้งคืน จึงตรงไปเรือนด้านหน้าเลย…” ลู่ม่านฟังเขาอธิบาย
ลู่ม่านส่งเสียง “อ้อ” อีกครั้ง