บทที่ 78 ร่องรอย

บทที่ 78 ร่องรอย

เจียงจ่านขุยปีนขึ้นเตียงเตา โน้มตัวกระซิบข้างหูลู่ม่านว่า “พี่สะใภ้สาม พี่สามรู้แล้วว่าปล่อยแม่นมกู้อยู่ข้างกายน้องสาวนาน ๆ ไม่ได้ เขาบอกว่ารอหาแม่นมที่เหมาะสมกว่านี้ได้แล้ว จะส่งแม่นมกู้ไปเสีย ต่อไปยังจะขอให้ท่านย่าหาแม่นมอบรมให้น้องสาวด้วย เขาให้ข้าดูแลน้องสาวให้ดี หากไม่มีธุระก็มาเยี่ยมพี่สะใภ้สามบ่อย ๆ”

พูดจบก็จ้องลู่ม่านด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับกำลังบอกว่ารีบชมข้าเร็วเข้า

เมื่อเจียงจ่านเหวยอยู่ในเมืองหลวง ลู่ม่านไม่อยากสนิทสนมกับพี่น้องตัวน้อยมากเกินไป แต่เมื่อนึกถึงเด็กสองคนนี้ร้องไห้อย่างน่าเวทนา ตอนนางป่วยหนักแทบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งยังพูดจาอบอุ่นใจเช่นนั้น ไม่ว่านางจะทำอย่างไรก็ใจร้ายผลักไสพวกเขาออกไปไม่ลง