บทที่ 73 ตกใจจนล้มป่วย

บทที่ 73 ตกใจจนล้มป่วย

เจียงจ่านเหวยมองลู่ม่านที่กำลังยิ้มละไม พูดคุยหยอกล้อกับองค์หญิงใหญ่และท่านราชบุตรเขยชรา แล้วนึกถึงวันทำพิธีรับญาติ นางถูกทุกคนรุมโจมตีจนดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา แทบยืนไม่มั่นคงด้วยซ้ำ เพียงสองเดือนเท่านั้น นางทำได้อย่างไร?

ของแข็งแกร่งเกินไปย่อมหักง่าย ผู้มีคุณธรรมสูงสุดเปรียบดังสายน้ำ…

ระหว่างที่เจียงจ่านเหวยกำลังครุ่นคิด ท่านโหวเจียงก็เอ่ยถามเสียงเบาว่า “เจ้าไปตรวจตราแดนเหนือกับซื่อจื่อแซ่เซี่ยตั้งนาน เจ้าว่าแคว้นต้าฉู่กับต้าจินจะเปิดศึกกันจริงหรือ?”

เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับทางการทหารแล้ว

เจียงจ่านเหวยพยักหน้า “แม้ตอนนี้ชายแดนจะดูสงบเรียบร้อย แต่ได้ยินสายลับทางนั้นรายงานว่า ต้าจินกำลังระดมกองทัพจากทุกแห่ง ศึกครั้งนี้ต้องเกิดขึ้นแน่”