บทที่ 67 ความยินดีที่ไม่คาดคิด

บทที่ 67 ความยินดีที่ไม่คาดคิด

ยามนี้ฮูหยินรองนานทีจะเอ่ยปากสักครั้ง “สะใภ้จ่านเหวยไม่เลวเลย ฟังจากคำพูดเหล่านี้ ดูเหมือนจะตาสว่างขึ้นมาจริง ๆ แล้ว ตายไปครั้งหนึ่งแต่ทำให้เจ้าคิดได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า คนเรานั้น โดยเฉพาะสตรี ต้องเข้มแข็งและเคารพตนเอง…เฮ้อ เรื่องนี้บานปลายมาจนถึงตอนนี้ แม่ใหญ่เช่นข้าก็มีส่วนรับผิดชอบ เพราะมัวแต่หมกมุ่นกับเรื่องของตน ไม่ค่อยได้ใส่ใจจ่านขุยกับจิ่วเอ๋อร์ ข้ายุ่ง อีกทั้งนิสัยเย็นชา จึงคิดไม่ถึงเรื่องเหล่านั้น พี่สะใภ้ใหญ่เปรียบดังมารดา ต่อไปสะใภ้จ่านเหวยก็ช่วยดูแลเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ให้มากหน่อยเถิด” จากนั้นนางก็หันไปพูดกับนายท่านรองว่า “นายท่าน…”

น้ำเสียงยังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่ากลับแฝงความอบอุ่นที่ไม่เคยมีมาก่อนอยู่เล็กน้อย