บทที่ 50 ออกนอกจวน

บทที่ 50 ออกนอกจวน

ลู่ม่านเห็นราชบุตรเขยผู้เฒ่ามีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็ยินดีแทบแย่ จึงแกล้งหยอกว่า “ท่านปู่หิวจนอยากกินแล้ว น้ำลายไหลแล้วด้วย” พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าข้างเตียงขึ้นมาเช็ดมุมปากที่สะอาดของเขา

หมอหลวงฟู่ที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเสียงเบาว่า “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าท่านราชบุตรเขยชอบฟังฮูหยินสามพูดกับเขาเป็นพิเศษ พอฮูหยินสามพูด สีหน้าท่านราชบุตรเขยก็ดูเบิกบานขึ้นมาก”

ลู่ม่านเห็นว่าข้างเตียงไม่มีคนนอก จึงพูดหยอกเสียงเบาว่า “ข้าแค่อยากให้ท่านผู้เฒ่าเห็นว่า หลานชายสายอนุอย่างข้านี้เข้าอกเข้าใจคนและเอาใจท่านเก่งเพียงใด หากหลานสาวสายอนุตัวน้อยมา ก็คงเอาใจท่านได้ยิ่งกว่า”

หมอหลวงฟู่ยิ้มพลางส่ายหน้า