บทที่ 47 ตรวจโรค

บทที่ 47 ตรวจโรค

ลู่ม่านพยักหน้า “อืม ดีขึ้นมากแล้ว” จากนั้นก็เล่าความคืบหน้าอาการป่วยของราชบุตรเขยชราโดยคร่าว ๆ

เจียงจ่านขุยยิ้มกว้างขึ้นมา ปากฉีกกว้างจนเผยเขี้ยวเสือน้อยสองซี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ม่านเห็นเขายิ้มอย่างจริงใจ

ลู่ม่านรู้ว่ารอยยิ้มนี้ของเจียงจ่านขุยคงไม่ได้มอบให้ราชบุตรเขยชราผู้รังเกียจบุตรอนุภรรยาแน่นอน ต้องมอบให้เจียงจ่านเหวยเป็นแน่ นางใช้วิวาห์สะเดาะเคราะห์ช่วยให้ราชบุตรเขยชราฟื้นตัว คนที่มีความดีความชอบมากที่สุดไม่ใช่นาง หากเป็นเจียงจ่านเหวยที่อดทนอดกลั้นความอัปยศแล้วแต่งนางกลับบ้าน