304 - บทที่ 304 ผู้รอดชีวิต

บทที่ 304 ผู้รอดชีวิต

-----------------------------------------

ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็ถาโถมเข้าใส่ทั่วร่างหลี่สุยเฟิงจนเขาตัวสั่นเทา ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “ให้ตายเถอะ เจ็บชะมัด! ไอ้สารเลวฮาเซนเอ๊ย!”

“หลี่สุยเฟิง เจ้าฟื้นแล้ว!”

เสียงอุทานที่คุ้นเคยดังขึ้น

หลี่สุยเฟิงยังไม่ทันได้สบถต่อ เมื่อสายตาโฟกัสชัดเจน เขาก็เห็นเหวินหลานซานที่ตามตัวยังมีคราบเขม่าสีดำเกาะอยู่กำลังมองมาที่เขาด้วยความดีใจ

ข้างๆ กันนั้น อาจารย์หัวโล้นสวีเหยียนก็มีสีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กัน “ศิษย์รัก!!!”

“ท่านทั้งสอง...”

หลี่สุยเฟิงพยายามเอ่ยปาก แต่เสียงกลับแหบพร่าอย่างหนัก ลำคอของเขารู้สึกแสบร้อนราวกับมีไฟแผดเผา

ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ