เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 290 พลังงานเคลื่อนย้ายที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
-----------------------------------------
“หึหึ เจ้าลิงน้อย การที่เจ้ามีความมั่นใจนับเป็นเรื่องดี ข้าเองก็ตั้งตารอคอยสมบัติที่เจ้าสะสมมาตลอดชีวิตอยู่เหมือนกัน”
หลี่สุยเฟิงตบไปที่ท้องของวานรคลั่งระเบิดพลางกล่าวว่า “ไปเถอะ ตามข้ากลับไปที่กระท่อมไม้”
จากนั้นเขาก็พาวานรคลั่งระเบิดมายังกระท่อมไม้หลังเล็ก
แม้กระท่อมจะดูเล็ก แต่ภายในกลับแบ่งออกเป็นสองห้อง หลี่สุยเฟิงได้วางแผนไว้แต่แรกแล้วว่าจะใช้ห้องด้านในสุดเป็นห้องฝึกฝน ส่วนห้องตรงกลางจะยกให้เป็น “ห้องนอน” ของเจ้าวานรคลั่งระเบิด
ทว่าสิ่งที่น่าขันก็คือ หลังจากเข้ามาในห้องเล็กตรงกลางแล้ว วานรคลั่งระเบิดก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะทำหน้าตาบูดบึ้ง “นายท่าน ข้าดูเหมือนจะมีของบางอย่างลืมไว้ที่หอสัตว์วิญญาณขอรับ! ท่านจะให้ข้ากลับไปเอาสักครู่ได้หรือไม่?”
“มีของตกหล่นงั้นรึ? หรือว่าวิญญาณของเจ้ามันหลุดลอยไปทิ้งไว้ที่หอสัตว์วิญญาณกันแน่!?”