271 - บทที่ 271 วานรคลั่งเดือดดาล สู้ไม่ได้ก็เปย์สิ

บทที่ 271 วานรคลั่งเดือดดาล สู้ไม่ได้ก็เปย์สิ!

-----------------------------------------

“มนุษย์ผู้นี้ถึงกับฟันข้าบาดเจ็บได้เชียวหรือ? มันเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? กองทัพสัตว์ป่าที่ข้าจัดวางไว้มากมายถึงกับหยุดมันไม่ได้เลยหรือ?”

เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่สุยเฟิงที่ถือดาบพร้อมรอยยิ้ม หัวใจของวานรคลั่งระเบิดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้น จนแม้แต่การหายใจเข้าออกยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก

ร่างอันมหึมาของมันสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ข้อมือ ดวงตาคู่โตที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ความโกรธแค้น และความโหดเหี้ยมจับจ้องไปที่หลี่สุยเฟิงอย่างไม่วางตา

“ฟึ่บ!”

ทว่า

ยังไม่ทันที่มันจะได้เคลื่อนไหวในจังหวะถัดไป

ร่างของหลี่สุยเฟิงก็เลือนหายไปจากจุดเดิมอย่างกะทันหัน และเมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้ามันเรียบร้อยแล้ว

“!!!”