145 - บทที่ 145

บทที่ 145

-----------------------------------------

“ฉัวะ!”

ภายใน ดินแดนลับหมายเลขสาม ประกายดาบสีทองสายหนึ่งพาดผ่านราวกับสายฟ้าแลบ

โลหิตสาดกระเซ็น แขนข้างหนึ่งร่วงหล่นลงสู่พื้น

นักศึกษาที่ได้รับบาดเจ็บทรุดลงกับพื้น เขาใช้มือกุมบาดแผลที่แขนขาดพลางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด: “อ๊าก!”

เสียงฝีเท้าดังขึ้น

หลี่สุยเฟิงถือ ดาบล่าอสูร เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“หลี่สุยเฟิง! เจ้าคนบ้า! ข้าไปทำอะไรให้เจ้ากันแน่! ทำไมถึงต้องลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้!”

นักศึกษาปีสามผู้นี้ใช้แขนข้างเดียวค้ำยันพื้นพลางคร่ำครวญด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ