กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 อย่ามาอ้างญาติมั่วซั่ว เรื่องนี้อ้างกันไม่ได้
กลางแดดเปรี้ยง โจวจิ่งเฉินมองเสิ่นเสวี่ยด้วยแววตาอ่อนหวาน ก่อนให้สัญญา “เสี่ยวเสวี่ย ขอแค่เราทนลำบากอยู่ชนบทช่วงนี้ไปก่อน พอกลับเมืองหลวงแล้ว ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก”
“ให้คุณได้อยู่ตึกสูง บ้านหลังกว้าง ๆ ใส่ชุดกระโปรงแบบฝรั่งกับรองเท้าหนังเล็ก ๆ ทุกวัน ทาครีมเสวี่ยฮวา ดื่มผงมอลต์นม กินเนื้อมัน ๆ…”
คุณไม่ต้องทำอะไรเลย แค่สวยอยู่บ้าน เป็นภรรยาข้าราชการก็พอ
“พ่อผมบอกแล้วว่า พอกลับไปเขาจะช่วยหาทางให้ผมได้เป็นข้าราชการ พอผมได้เป็นข้าราชการ คุณก็เป็นภรรยาข้าราชการ…”