เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 ไปหมู่บ้านจางเจียถุน จับชู้
เสิ่นซูอวี้มองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง ก่อนจะยิ้มหวาน “ปู่ย่า พรุ่งนี้พวกเราไปหมู่บ้านจางเจียถุน คิดบัญชีกับบ้านตระกูลอู๋กันเถอะค่ะ”
ตอนนี้เลี้ยงลูกสาวจนโตพอแล้ว ถึงเวลาต้องไปคิดบัญชีกับบ้านตระกูลอู๋เสียที ไม่อย่างนั้นคนบ้านนั้นคงคิดว่าลูกสาวของเธอรังแกกันได้ง่ายๆ
ไหนๆ จะไปคิดบัญชีกันแล้ว แน่นอนว่าต้องยกกันไปทั้งครอบครัว ปู่เสิ่นจึงไปบอกเสิ่นเอ้อร์จู้ น้องชายของตัวเองว่าจะขอลาหยุดหนึ่งวันในวันพรุ่งนี้ พอกลับมาก็เรียกลูกชายกับลูกสะใภ้มาประชุมกัน
“คนบ้านเราเป็นคนมีเหตุผลกันทั้งนั้น พรุ่งนี้ไปบ้านตระกูลอู๋เพื่อพูดคุยกัน ต้องรู้จักขอบเขตกันหน่อย อย่าเพิ่งไปถึงก็เงื้อหมัดใส่เขา เข้าใจไหม?”
คำพูดช่วงแรกของปู่เสิ่น พวกลุงใหญ่กับคนอื่นๆ พากันเมินไปหมด ได้ยินแค่คำพูดของพ่อว่า ไปถึงก็ต้องเงื้อหมัดใส่เขา
“พ่อ พวกเรารู้แล้วครับ” ก็แค่เงื้อหมัดเอง หมัดของพวกเขาแข็งจะตาย!
หลังประชุมเสร็จ เสิ่นชิวก็วิ่งกลับเข้าห้องไปหาเหล็กเจาะรองเท้า ในห้องของบ้านรองมีอยู่แค่อันเดียว เธอรู้สึกว่าอันเดียวไม่พอใช้ เลยไปขอให้ป้าใหญ่จางชุ่ยชุ่ยหาเพิ่มมาให้อีกอัน
เสิ่นชุนหลิงเห็นเหล็กเจาะรองเท้าอันยาวและหนาในมือของน้องสะใภ้ใหญ่กับหลานสาวตัวน้อยแล้วก็อดเสียวสันหลังไม่ได้ ถ้าโดนแทงเข้าไปสักทีคงเจ็บน่าดูเลยนะ!
เสิ่นชุนหลิงเดินไปหาน้องชายทั้งสามคน “น้องชายใหญ่ น้องชายรอง น้องชายสาม พรุ่งนี้พอไปถึงบ้านตระกูลอู๋แล้ว อย่าลงมือกับต้าเหว่ยหนักเกินไปนะ ต้าเหว่ยดีกับพี่อยู่เหมือนกัน”