กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 พาเจี้ยนตงไปตรวจที่โรงพยาบาล
ไม่ว่าเสิ่นเสวี่ยจะร้องไห้อ้อนวอนหรือสารภาพผิดยังไง สองคนนั้นก็ถูกไล่ออกมาอยู่ดี
เสิ่นเสวี่ยกอดห่อผ้าของตัวเอง นั่งใจลอยอยู่หน้าบ้านแล้วร้องไห้ไม่หยุด โจวจิ่งเฉินหงุดหงิดมาก
“ร้องทำไม มีเวลาร้องสู้คิดดีกว่าไหมว่าคืนนี้เราจะนอนที่ไหน”
แต่งกับเธอแล้วต้องมาไม่มีที่ซุกหัวนอนแบบนี้ โจวจิ่งเฉินมองเธอด้วยสายตารังเกียจเต็มที่
จริงด้วย คืนนี้พวกเขาจะไปไหนได้
เสียงร้องไห้ของเสิ่นเสวี่ยหยุดกะทันหัน ในใจรู้สึกไม่สบายใจ ทั้งที่การได้แต่งกับจิ่งเฉินสมใจก็น่าจะดีใจ การได้ออกจากบ้านก็น่าจะดีใจเหมือนกัน
แล้วทำไมตัวเองถึงไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด