เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 โจวจิ่งเฉินจะกลับเมืองหลวง
“ผมถามหมอมาแล้ว ออกจากโรงพยาบาลได้ พ่อผมมีเพื่อนคนหนึ่งขับรถบรรทุก พรุ่งนี้ผมจะนั่งรถบรรทุกของเขากลับเมืองหลวง” สถานที่บ้า ๆ นี่ เขาไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วันเดียวแล้วจริง ๆ
เสิ่นเสวี่ยเห็นท่าทางที่เขาแทบรอไม่ไหวจะกลับไป ก็อดมองเขาด้วยสายตาเหมือนผู้ชายใจร้ายที่ทิ้งคนอื่นไม่ได้ “จิ่งเฉิน คุณอยากไปขนาดนั้นเลยเหรอ ที่นี่ไม่มีอะไรให้คุณอาลัยอาวรณ์สักนิดเลยหรือไง?”
โจวจิ่งเฉินรู้สึกว่าสมองของเธอคงมีปัญหา ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ ใครจะอยากอยู่กัน?
“ผมซาบซึ้งใจมากที่คุณช่วยชีวิตผมไว้ บุญคุณครั้งนี้ผมจะจำไปตลอดชีวิต คุณรีบกลับบ้านไปเถอะ”
โจวจิ่งเฉินรู้ว่าเสิ่นเสวี่ยคงถูกใจตัวเองเข้าแล้ว เขามั่นใจในหน้าตาของตัวเองมาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กจนโต ใบหน้าหล่อ ๆ นี้ก็เป็นที่ชื่นชอบของสาว ๆ อยู่เสมอ รอบตัวเขาไม่เคยขาดผู้หญิง และเขาก็ชอบความรู้สึกที่มีคนมาหลงใหลตัวเองมาก