เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 แบกรับไว้เพียงลำพัง
มันฝรั่งแผ่นที่เพิ่งย่างเสร็จร้อนลวกปาก โรยพริกป่นกับผงปรุงรสหอมฉุย เหลียงเหมี่ยวก้มลงเป่าอยู่หลายที กว่าจะสูดปากส่งเข้าปากเคี้ยวได้
เธอเคี้ยวตุ้ยๆ พูดเสียงอู้อี้ "พี่ชายงานยุ่งจะตาย มาช้าหน่อยก็เรื่องปกติค่ะ ขนาดช่วงตรุษจีน ยังยุ่งจนเกือบไม่ได้มาฉลองปีใหม่กับพวกเราเลย!"
โรงงานของเหลียงเซินมียอดสั่งซื้อเข้ามาล้นหลาม ต้องขยายโรงงาน รับคนงานเพิ่ม และฝึกอบรมพนักงานใหม่ตลอดเวลา ตัวเขาที่เป็นผู้อำนวยการโรงงานต้องควบหลายตำแหน่งในคนเดียว วันๆ ยุ่งจนหัวหมุน ใต้ตาคล้ำเป็นวงดำอยู่บ่อยครั้ง
เซี่ยฉิงฉิงนึกสงสารเขา แต่เขากลับยิ้มขมขื่นแล้วบอกว่า "ตอนนี้ผมก็ไม่ต่างอะไรกับลาที่ถูกต้อนให้เดินโม่แป้ง อยากจะหยุดก็หยุดไม่ได้แล้ว"
คำพูดทำนองนี้ ชาติก่อนเวลาเซี่ยฉิงฉิงไถดูคลิปวิดีโอ พวกเจ้าสัวในวงการต่างๆ ก็พูดกันทั้งนั้น เพียงแต่ไม่ได้เปรียบเปรยได้เห็นภาพและบ้านๆ เท่าเหลียงเซินเท่านั้นเอง
เธอส่งตะหลิวพลิกมันฝรั่งให้เหลียงเหมี่ยว ก่อนลุกเดินไปที่ประตู ประคองไหล่คุณย่าเหลียงไว้ "ช่วงนี้โรงงานกำลังจัดประชุมติดตามผลลูกค้าอยู่น่ะค่ะ คงมีรายละเอียดปลีกย่อยต้องปรึกษาและจัดการกัน"
คุณย่าเหลียงถอนหายใจ "เห็นท่าทางแบบนี้ของเขาแล้ว ย่าก็นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งเข้าไปทำงานในโรงงานซ่อมบำรุงใหม่ๆ ยุ่งจนไม่ได้กลับบ้านกลับช่องเหมือนกัน เด็กคนนี้บ้างานเกินไปแล้ว!"
เหลียงเหมี่ยวรีบแย้ง "คุณย่าคะ แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าบ้างาน พี่ชายเรียกว่ามีความรับผิดชอบต่างหาก!"