เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ฉันเป็นแม่แกนะ
พ่อเซี่ยและคณะทั้งสามคนนั่งรถแทรกเตอร์ของหลินเยี่ยนเข้ามาในหมู่บ้าน
ตอนนั้นหลินเยี่ยนเพิ่งส่งของเสร็จและขับผ่านสถานีขนส่งประจำคอมมูนพอดี เธอเห็นคนต่างถิ่นแต่งตัวหรูหราภูมิฐานยืนอยู่ จึงมองด้วยความสงสัย ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเดินเข้ามาสอบถาม
"ขอโทษนะ รู้จักบ้านของเซี่ยฉิงฉิงไหม"
"พวกเราเป็นพ่อแม่ของเซี่ยฉิงฉิง ไม่ได้เจอแกมาหลายปีแล้ว คิดถึงแกมากเลย"
หลินเยี่ยนกวาดตามองปราดเดียว ก็นึกถึงเรื่องวุ่นวายที่เฮยปิงเคยมาก่อไว้ที่พักยุวชนปัญญาชนได้ทันที เธอถามกลับเสียงแข็ง "พวกคุณน่ะเหรอ ที่คิดจะขายฉิงฉิงเพื่อแลกทะเบียนบ้านกับงานให้ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง"
ตอนนั้นพ่อเซี่ยกับแม่เซี่ยหน้าดำคล้ำไปในทันที
ที่หน้าประตูบ้านตระกูลเหลียง หลินเยี่ยนดึงเซี่ยฉิงฉิงออกมาคุยข้างๆ ด้วยสีหน้าลำบากใจสุดขีด "ตอนแรกฉันไม่คิดจะพามาหรอกนะ เพราะจำได้ว่าเธอตัดขาดกับพวกเขาไปแล้ว แต่พวกเขาบอกว่าต่อให้ฉันไม่ช่วย พวกเขาก็หาทางมาเองได้ อย่างมากก็แค่ถามชาวบ้านไปเรื่อยๆ ยังไงก็รู้ว่าเธออยู่ที่กองพลน้อยที่สี่"
สองปีมานี้หลินเยี่ยนพบปะผู้คนเยอะขึ้น ทำให้เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมทางสังคมมากขึ้น แต่พอมาเจอคนอย่างพ่อเซี่ยกับแม่เซี่ย เธอก็จนปัญญาเหมือนกัน
เธอถอนหายใจ "ฉันดูทรงแล้วพวกเขาไม่ใช่คนรับมือง่ายๆ กลัวว่าถ้าปล่อยให้ไปเดินเพ่นพ่านถามคนอื่น จะไปพูดจาใส่ร้ายให้เธอเสียชื่อเสียง เลยตัดสินใจพามาส่งให้ถึงที่"