เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 เธอใจอ่อนแล้ว
กู้หย่วนเฟิงเองก็รู้ว่าคำถามนี้วอนโดนซ้อม แต่เขาก็อยากรู้จริงๆ
เขาทำหน้าละห้อย ยกสองมือประสานกันขอขมา "ไม่ได้แช่งนายกับพี่สะใภ้นะ ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ เลยอยากรู้ว่าถ้าเป็นนาย นายจะแก้ปัญหาแบบนี้ยังไง ก็ในเมื่อนายเก่งขนาดนั้น ใช่ไหมล่ะ"
เซี่ยฉิงฉิงขำพรืดกับท่าทางยอมจำนนของกู้หย่วนเฟิง ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าดำทะมึนของเหลียงเซิน
อืม ก็น่ากลัวอยู่หรอก
แต่ทว่า เธอไม่กลัวเลยแม้แต่นิดเดียว
เหลียงเซินจับมือเซี่ยฉิงฉิงมาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตเพื่อคลายหนาว ก่อนจะหันไปมองกู้หย่วนเฟิงอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าเป็นเรื่องที่ผมตั้งใจจะทำจริงๆ ต่อให้ใครไม่เห็นด้วยก็ไม่มีประโยชน์"
ประโยคเดียว ชัดเจนทั้งจุดยืนและคำตอบ
กู้หย่วนเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขมขื่น "ฉันเดาไว้แล้วว่านายต้องพูดแบบนี้ นายเป็นคนมีจุดยืนมาตลอด ไม่เหมือนฉัน ฉันมันไม่ได้เรื่อง ขนาดตัวเองยังดูถูกตัวเองเลย"
อยากจะเอาใจทั้งสองฝ่าย ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างมองว่าเขาโลเลไม่หนักแน่น แถมยังพาลเกลียดขี้หน้ากันไปอีก