เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 ปิดเทอมนี่ดีจริงๆ
หลังจากหัวหน้ากองพลน้อยการผลิตกลับไปแล้ว คุณย่าเหลียงจึงเอ่ยถามอย่างจริงจัง "ฉิงฉิง จดหมายของใครเหรอลูก"
เซี่ยฉิงฉิงตอบเสียงเรียบ "ลายมือแบบนี้ น่าจะเป็นพ่อของหนูที่เมืองไห่ซื่อค่ะ"
เธอมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ พ่อเซี่ยเขียนหนังสือไม่สวยนัก แต่เป็นคนหลงตัวเอง ชอบแอบฝึกคัดลายมืออยู่ที่บ้านเงียบๆ ทว่าไม่มีพรสวรรค์ ต่อให้ตั้งใจเขียนสุดชีวิตก็ทำได้แค่เขียนตัวบรรจงแข็งทื่อ ตัวอักษรดูอวบอ้วนไร้พลัง
เธอแกะซองจดหมายออกต่อหน้าคุณย่าเหลียงและเหลียงเซิน แล้วไล่สายตาอ่านทีละบรรทัด
พออ่านจบ คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น "พวกเขากลับออกจากฟาร์มแรงงาน มาอยู่ที่บ้านแล้วค่ะ"
เรื่องนี้พอลองคิดดูก็ไม่น่าแปลกใจนัก ที่พ่อเซี่ยกับแม่เซี่ยถูกส่งไปฟาร์มแรงงาน เดิมทีก็เป็นแค่ผลพวงจากกระแสการเมือง ไม่ได้ทำผิดร้ายแรงอะไร เวลานี้หลายพื้นที่เริ่มถอดหมวกดำและคืนความยุติธรรม เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยื่นอุทธรณ์ไปไม่นานก็ผ่านอนุมัติให้กลับบ้านได้แล้ว
สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก็คือ คำพูดไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบที่ดูเสแสร้งของพ่อเซี่ยในจดหมาย
เหลียงเซินรับจดหมายไปกวาดสายตาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าปรากฏความรังเกียจไม่ต่างจากเซี่ยฉิงฉิง "ตอนนั้นทำกับคุณอย่างเลือดเย็นไร้เยื่อใย ไม่เคยคิดถึงอนาคตและความสุขของคุณเลยสักนิด มาตอนนี้กลับมีหน้ามาบอกว่าสุขภาพไม่ดี คิดถึงคุณ แถมยังบอกให้คุณหาเวลาว่างกลับไปเยี่ยมพวกเขาอีก"
คุณย่าเหลียงได้ฟังก็ขมวดคิ้วแน่นเช่นกัน