เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 123 ขอเอาแต่ใจสักครั้ง
แม้จะเข้าสู่ปลายเดือนมีนาคมแล้ว แต่เพราะอากาศหนาวระลอกสุดท้าย อุณหภูมิจึงยังต่ำ ลมฤดูใบไม้ผลิพัดบาดหน้าคมกริบราวกับใบมีด
วันนี้เหลียงเซินยังคงสวมเสื้อโค้ตผ้าวูล ตัวในเป็นเสื้อเชิ้ตที่เซี่ยฉิงฉิงซื้อให้ โค้ตสีดำคู่กับเชิ้ตสีเทา ให้ความรู้สึกสุขุมเหมือนนักธุรกิจในยุคหลัง
รูปร่างสูงสง่า ผมสีดำตัดแต่งเรียบร้อย บุคลิกนิ่งขรึม ดูดีสมเป็นชายหนุ่มในฝันอย่างแท้จริง
บรรดานักศึกษาชายในมหาวิทยาลัยถูกเขาข่มจนหมองไปหมด
เซี่ยฉิงฉิงก้าวพ้นประตูหอพักก็เห็นเขายืนล้วงกระเป๋าเม้มปากนิ่งอยู่ นักศึกษาหญิงหลายคนที่เดินผ่านไปมา บ้างก็แอบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็กระซิบกระซาบเดากันว่าเขาเป็นนักศึกษาคณะไหน
การที่เขาได้รับความสนใจมากขนาดนี้ เซี่ยฉิงฉิงไม่แปลกใจเลยสักนิด
นึกย้อนไปตอนเจอกันครั้งแรกที่เมืองไห่ซื่อ ตอนนั้นเขาแต่งตัวเชยสะบัด สวมรองเท้าผ้าสีดำ ขากางเกงยังมีคราบน้ำมันเครื่องติดอยู่ เธอยังสะดุดตากับหน้าตาอันหล่อเหลาของเขาตั้งแต่แรกเห็น
ยิ่งตอนนี้เขาสวมเสื้อโค้ตคู่กับรองเท้าหนัง สลัดคราบความบ้านนอกทิ้งไปจนหมด ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง ยิ่งขับเน้นให้เขาหล่อเหลาโดดเด่นเหนือใคร
เธอเดินเข้าไปหาด้วยความภาคภูมิใจ คล้องแขนเขาต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย