เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ลองใส่ให้ดูหน่อย
พอกลับมาถึงห้องพักในเรือนรับรอง เหลียงเซินก็ออกไปตักน้ำร้อน ส่วนเซี่ยฉิงฉิงนั่งลงที่ขอบเตียง มองผ้าม่านที่ถูกรูดปิดสนิทพลางเหม่อลอยเล็กน้อย
เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ นับดูแล้ว เธอกับเขาแต่งงานกันมาเกือบครึ่งปีแล้ว
ใครๆ ก็ว่าชีวิตแต่งงานคือหลุมฝังศพของความรัก แต่เธอกับเขากลับยังเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ๆ ไม่มีผิด
ไม่สิ ต้องบอกว่าใกล้ชิดและลึกซึ้งกว่าตอนนั้นเสียอีก ตอนนี้เขากล้าแสดงความต้องการที่จะใกล้ชิดกับเธออย่างตรงไปตรงมา ส่วนเธอก็กล้าทำตัวแง่งอนเอาแต่ใจ และจิกใช้เขาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลถูกน้ำอุ่นชะล้างออกไปจนหมด ร่างกายพลันเบาสบายและผ่อนคลาย
เซี่ยฉิงฉิงเอนกายนอนบนเตียง ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา เงยหน้ามองตอหนวดสีเขียวจางๆ บนคางที่โกนจนเกลี้ยงเกลาของเขา "คุณค้างอยู่ในเมืองเอกมณฑลสองวันแบบนี้ ที่สถานีไม่ยุ่งเหรอ"
ตอนเธอพูด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนลูกกระเดือกของเขาพอดี
ผิวหนังบริเวณลำคอของเหลียงเซินถูกเธอเป่าจนจั๊กจี้ไปหมด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืนน้ำลาย
เวลานี้เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องงานที่ไม่เป็นเรื่องเลยสักนิด จึงตอบไปอย่างขอไปที "ช่วงที่คุณไม่อยู่ ผมรีบเคลียร์งานล่วงหน้าไว้หมดแล้ว ก่อนออกมาก็จัดการทุกอย่างที่สถานีเรียบร้อยดี"