เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 กลับบ้านไปค่อยใช้
เหลียงเซินชะงักงันไป
เซี่ยฉิงฉิงเห็นท่าทีของเขาเริ่มอ่อนลง จึงเอื้อมมือไปกุมมือเขาไว้ก่อน เอ่ยเสียงนุ่ม "เพราะทั้งคุณย่า เหมี่ยวเหมี่ยว และฮวยฮวา ต่างก็เป็นคนดี ฉันถึงต้องคิดเผื่อทุกคน ให้ทุกคนใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจที่สุดไงคะ"
พี่น้องสายเลือดเดียวกันแท้ๆ อยู่ด้วยกันทุกวันยังทะเลาะเบาะแว้งกันได้ นับประสาอะไรกับญาติฝ่ายหลานสะใภ้ที่แทบไม่คุ้นเคยกันมาก่อน
หากให้เซี่ยฮวยฮวาเข้าไปอยู่ที่บ้านตระกูลเหลียง แล้วแกจะอยู่ในฐานะคนในครอบครัว หรือแขกผู้มาเยือนกันแน่
แกอายุห้าขวบแล้ว รู้ความแล้ว ไม่ใช่ทารกแบเบาะที่จำอะไรไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงว่าคนในครอบครัวเหลียงจะต้องปรับตัวเพื่อหาจุดสมดุลในการอยู่ร่วมกับแก แม้แต่ตัวแกเอง ก็อาจสับสนในตัวตนและสถานะของตัวเองได้เช่นกัน
ในชาติก่อน พ่อแม่ของเซี่ยฉิงฉิงจากไปตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอจึงเข้าใจดีว่าสำหรับเด็กกำพร้าหลายคน การได้อยู่ในสถานสงเคราะห์ที่ดีไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ผู้ใหญ่คิด ในทางกลับกัน การต้องอาศัยอยู่ในบ้านคนอื่นระยะยาวในวัยที่กำลังอ่อนไหวต่างหาก ที่อาจสร้างปมด้อยทางจิตใจได้ง่าย
สุดท้ายแล้ว ทั้งฝ่ายที่เสียสละและฝ่ายที่รับความช่วยเหลือต่างก็อึดอัดใจด้วยกันทั้งคู่