เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว
อากาศถูกสายฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายคืนชะล้างจนใสกระจ่าง ไม่ขุ่นมัวไปด้วยฝุ่นละอองเหมือนวันก่อนๆ แสงแดดยามเช้าสาดส่องพ้นกำแพงลานบ้าน ทะลุผ่านอากาศที่บริสุทธิ์ ลงมาอาบไล้ใบหน้าของเซี่ยฉิงฉิงจนเป็นสีทองอร่าม
คิ้วตาของเธอสดใส น้ำเสียงจริงใจ "ครูใหญ่คะ ข่าวเรื่องการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแพร่สะพัดมานานแล้ว ฉันคิดว่าในบรรยากาศแบบนี้ โรงเรียนประถมประจำคอมมูนไม่ควรปล่อยปละละเลยการสอนเหมือนเมื่อก่อน ที่ปล่อยให้เด็กนักเรียนจะเรียนหรือไม่เรียนก็ตามใจ"
คิ้วหนาของครูใหญ่ฉีขมวดเข้าหากัน คล้ายกำลังครุ่นคิด "อืม พูดต่อไปสิ"
เซี่ยฉิงฉิงพูดต่อ "จริงอยู่ที่เรื่องฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังเป็นแค่ข่าวลือ ยังไม่มีกำหนดเวลาหรือเอกสารที่ชัดเจน แต่คุณรู้ไหมคะ คราวก่อนที่ฉันไปสำนักงานวัฒนธรรมและการศึกษา พวกเขากำลังเตรียมพร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงต่างๆ หลังการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วค่ะ"
ในฐานะครูใหญ่ที่มีเส้นสาย ครูใหญ่ฉีเองก็ได้ยินความเคลื่อนไหวทางฝั่งสำนักงานวัฒนธรรมและการศึกษามาบ้างเหมือนกัน
ที่เซี่ยฉิงฉิงพูดเรื่องนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะอยากหาเรื่องให้สวีเหวินเจี๋ยเท่านั้น แต่เป็นสิ่งที่เธอคิดจากใจจริง การศึกษาของเด็กๆ ไม่ควรถูกปล่อยปละละเลยอีกต่อไป