เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 ค้างสักคืนเถอะ
คุณป้ารีบก็ส่วนรีบ ดันก็ส่วนดัน แต่จิตใจรักความยุติธรรมกลับเปี่ยมล้น แกทั้งตะโกน ทั้งยื่นมือมาคว้าแขนเซี่ยฉิงฉิง พลางเอ่ยขอโทษขอโพยเสียงดังลั่น "ว้ายตาย แม่หนูเอ๊ย ป้าขอโทษจริงๆ ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก"
เซี่ยฉิงฉิงเมารถจนหน้าซีดเผือด พอโดนทั้งผลักทั้งดึง แถมเสียงแหลมๆ ยังดังระเบิดอยู่ข้างหู ประสาทสัมผัสรับภาระหนักเกินขีดจำกัด ร่างกายพลันอ่อนยวบทรุดลง ภาพตรงหน้าจากที่มีสีสันแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวดำ
เหลียงเซินรีบขยับเข้าไปประชิด ตวัดแขนแกร่งโอบประคองเธอไว้แน่น พยุงเอวเธอให้พิงกับแผ่นอกของตัวเอง ก่อนจะทำหน้าขรึมอธิบายกับคุณป้า "นี่ภรรยาผมครับ"
"หา" คุณป้าใจร้อนแต่มีน้ำใจถึงกับชะงักไป
เหลียงเซินกล่าวเสริม "เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว นั่งรถเข้าเมืองเอกมณฑลมาซื้อเสื้อผ้าใหม่กันครับ"
ถึงแม้งานแต่งงานยุคนี้จะเรียบง่าย การแต่งงานแบบปฏิวัติต้องประหยัดมัธยัสถ์ แต่เสื้อผ้าใหม่ยังไงก็ต้องซื้อ คุณป้าจึงเชื่อคำพูดของเหลียงเซินในทันที
แกเข้าใจผิดไปเองแท้ๆ แต่ยังอุตส่าห์หันมาแว้ดใส่เขาแก้เก้อ "แล้วทำไมไม่รีบบอกตั้งแต่แรกล่ะ!"
"..." เหลียงเซินเม้มปาก