เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 หัวเราะจนตัวโยน
เซี่ยฉิงฉิงไม่รู้เรื่องธรรมเนียมการแต่งงานในยุคนี้เลยสักนิด ในเมื่อเหลียงเซินเอ่ยปากชวน เธอก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไร จึงพยักหน้ารับทันที "ได้ค่ะ"
เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม
เธอไม่รู้หรอกว่ายุคนี้คนแต่งงานกันเรียบง่ายมาก ส่วนใหญ่ก็ให้สินสอดพอเป็นพิธี ซื้อผ้าห่มใหม่สองผืน ตัดชุดใหม่หนึ่งชุด ติดกลอนคู่มงคลสีแดง โต๊ะจีนก็ไม่ต้องจัด แค่ชวนคนสนิทมากินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่งก็ถือว่าเสร็จพิธีแล้ว
แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะรัฐบาลรณรงค์ แต่อีกส่วนก็เป็นเพราะชาวบ้านยากจน อย่างในเมืองถึงจะไม่จัดงานใหญ่โต แต่ของหมั้น 'สามหมุนหนึ่งดัง' ก็เป็นกฎที่รู้กันโดยไม่ต้องพูดถึง
เมื่อบ่ายเหลียงเซินไปเดินวนเวียนในตัวอำเภอมาหนึ่งรอบ คิดไปคิดมาเห็นว่าของอย่างจักรเย็บผ้า เซี่ยฉิงฉิงคงไม่ค่อยได้ใช้ เขาจึงตัดสินใจซื้อนาฬิกาข้อมือให้เธอแทน
เห็นเธอเอาแต่คุยกับเขา ไม่สนใจนาฬิกาเสียที เขาก็อดเตือนไม่ได้ "คุณลองใส่ดูสิครับ ว่าพอดีไหม"
ในเมื่อกำลังจะแต่งงานกันแล้ว เซี่ยฉิงฉิงก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เธอหยิบนาฬิกาขึ้นมาพลิกดูอย่างยินดี "ยี่ห้อเป่าสือฮวาด้วย นี่หาซื้อยากมากเลยใช่ไหมคะ"