กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินตี๋ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เผชิญหน้ากับชินนู่และต้วนเทียนหลินโดยตรง
สองมือของเขายังคงล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ มุมปากยังมีรอยยิ้มตามสบายอันคุ้นเคย แต่ส่วนลึกในรูม่านตาทั้งสองข้างได้สว่างขึ้นด้วยแสงอสนีสีม่วงจาง ๆ
“ดูท่าพวกคุณไม่อยากคุกเข่าจริง ๆ แล้วสินะ?”
“ไม่อยากคุกเข่า ก็แปลว่าจะต้องสู้กับฉันหลินตี๋สักตั้งแล้ว”
“จะสู้กับฉันหลินตี๋ พวกคุณมีความสามารถขนาดนั้นหรือ?”
ต้วนเทียนหลินหัวเราะเย็นชา แววตาแก่ชราเผยความดูแคลนวาบหนึ่ง “หลินตี๋ แกจะคลั่งอะไรนักหนา?”