กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านพ่อตา หลานหลานพูดถูกแล้ว!”
หลินเทียนเฉิงพยายามดิ้นลุกขึ้น สีหน้าบีบเค้นความน้อยใจจนดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “ท่านพ่อตา ท่านต้องเป็นธุระให้ลูกเขยรายนี้ด้วย!”
“ลูกเขยไปรับไอ้ลูกเนรคุณคนนั้นกลับเมืองมังกรด้วยความหวังดี หวังให้มันภักดีต่อตระกูลเฉิง ช่วยเสริมสร้างตระกูลเฉิง”
“ใครจะรู้ว่าไอ้ลูกเนรคุณคนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลงมือตีคนเลย!”
“บาดแผลของลูกเขยไม่เท่าไร แต่ลูกเขยเอ่ยชื่อตระกูลเฉิงของเรา และยังเอ่ยถึงท่านผู้อาวุโสด้วย!”
“ผลสุดท้ายไอ้ลูกเนรคุณกลับพูดว่า…ตระกูลเฉิงเป็นตัวอะไร ท่านเป็นตัวอะไร มันไม่เคยใส่ใจเลย…”