กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“งั้นก็ขอบคุณท่านรุ่นพี่ทั้งหลาย”
หลินตี๋ยิ้มประสานมือ แล้วเปลี่ยนเรื่องเตือน “อีกอย่าง สัตว์อสรพิษหลายสิบล้านตัวที่ผมเอ่ยถึงเมื่อครู่ ผมฝากให้ทางเมืองเสวียนอู่ช่วยประมูลแล้ว”
“เงินที่ได้จากการประมูลจะใช้เป็นทุนเริ่มต้นสร้างเมือง”
“หากท่านรุ่นพี่ทั้งหลายสนใจ ไปเลือกที่ด่านเซวียนอู๋ได้เลย ไม่ต้องร่วมประมูล ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมที่มีให้ท่านรุ่นพี่เจียงเฉิงทุกคน และถือว่าผลประโยชน์ตกอยู่ในมือคนของตัวเอง”
หวังชางไห่ถูมือ ยิ้มจนหน้าบาน ถาม “คุณหลินน้อย สัตว์อสรพิษเหล่านั้นมีชนิดใดบ้าง ผมจะได้คิดล่วงหน้า ดูว่าจะพาคนไปได้เท่าไร”