กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินตี๋หันกลับมา มุมปากกลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนอันคุ้นเคยอีกครั้ง
“ไล่แมลงวันไปแล้ว ขอให้ท่านรุ่นพี่ทั้งหลายได้เห็นเรื่องน่าขำแล้ว”
“ท่านรุ่นพี่ทั้งหลายไม่เป็นไรใช่ไหม ให้ผมเรียกโกวมางมารักษาให้ไหม”
“พวกเราไม่เป็นไร”
“สามคนนั้นไม่ได้ทำร้ายพวกเรา ขอคุณหลินน้อยวางใจ”
เหล่าผู้อาวุโสหลายคนรีบโบกมือ แสดงว่าพวกเขาถึงจะถูกแรงกดดันของพ่อบ้านแก่คนนั้นกดจนท่าทางซอมซ่อ แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บ
หลินตี๋ได้ยินก็พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก
เวลานี้ ฉินเถี่ยซานกลับขมวดคิ้ว ลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดเอ่ยไม่ได้
“คุณหลินน้อย ผมมีบางคำพูด ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่...”
หลินตี๋ยิ้มตอบ “ผู้อาวุโสฉินพูดตรง ๆ ได้เลย”