เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณชายหลิน คุณมาแล้ว!”
สี่วชังก้าวยาว ๆ เข้ามาต้อนรับเป็นคนแรก กระแทกดาบพระจันทร์แห่งมังกรเขียวลงพื้น ร่างชรายืนตรงดุจหอก หมัดขวาแนบอกและทำความเคารพตามแบบทหารอย่างได้มาตรฐาน
“แม่ทัพเฒ่าเกรงใจเกินไปแล้ว ผู้น้อยไม่กล้ารับการคารวะใหญ่โตถึงเพียงนี้”
หลินตี๋รีบก้าวไปข้างหน้าและประคองร่างแม่ทัพเฒ่าให้ยืนตรง
เมื่อเห็นสี่วชังมีเสียงแหบพร่าแต่ดังกังวาน เต็มเปี่ยมด้วยเรี่ยวแรง หลินตี๋ก็เผยสีหน้าปลาบปลื้ม
หลู่เจิ้งหยางเดินตามมาติด ๆ เสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้มพลิ้วไหวเบา ๆ ในสายลมยามเช้า เขาประสานมือคารวะหลินตี๋ด้วยท่าทีเคารพ แต่ยังไม่สูญเสียสง่าราศีของผู้ปกครองเมือง
“คุณชายหลิน ลู่โหม่วนี้ได้ยินว่าคุณจะไปปราบชายแดนประเทศโว จึงตั้งใจมาร่วมสนุกด้วย หวังว่าคุณชายหลินจะไม่รังเกียจว่าผมยุ่งเรื่องของคุณ”
“เจ้าเมืองลู่เกรงใจเกินไปแล้ว”
หลินตี๋ประสานมือคารวะกลับด้วยรอยยิ้ม “ท่านมีภารกิจรัดตัวนับหมื่น แต่ยังสละเวลามาช่วยเหลือ ผู้น้อยจะจดจำน้ำใจนี้ไว้”
เมื่อเห็นหลินตี๋อ่อนน้อมถึงเพียงนี้ หลู่เจิ้งหยางก็หัวเราะลั่น “คุณชายหลินเกรงใจเกินไปแล้ว ผมแค่มาช่วยเพิ่มจำนวนคนเท่านั้น”