เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหนือท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
อินทรีลมกรดหุบปีกทั้งสอง หยุดนิ่งอยู่ที่ขอบชั้นเมฆ
ซูชิงหยวนหมอบอยู่ด้านหลังคออินทรี น้ำฝนไหลจากปลายผมของเธอหยดแล้วหยดเล่า กระแทกลงบนขนอินทรี ก่อนจะไหลตามขอบขนร่วงหล่นลงสู่ท้องฟ้าสีเทาดำที่ถูกควันไฟสงครามย้อมจนเปลี่ยนสีเบื้องล่าง
ทะลุผ่านม่านฝน เธอมองเห็นสภาพของด่านเสวียนอู่ในยามนี้อย่างชัดเจน...
ประตูเมืองหนาเตอะได้กลายเป็นแผ่นเหล็กหลอมบิดเบี้ยว ร่างมังกรงูยาวพันจั่งราวกับเทือกเขาสีดำที่เคลื่อนที่ได้ กลิ้งทับซากกำแพงเมือง
หอคอยเมืองถล่มไปครึ่งหนึ่ง ลานฝึกถูกลมหายใจแปดสียิงถล่มจนเกิดหลุมยักษ์ลึกสุดก้นบึ้งหลุมแล้วหลุมเล่า
เหล่านายทหารที่เหลือรอด ต่างสู้ตายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังราวกับมดปลวก
ทหารเฒ่าที่ขาขาดคนหนึ่งพิงอยู่ที่ช่องยิงธนู ใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายดึงสายธนูออก นายร้อยตรีหนุ่มคนหนึ่งกอดธงรบครึ่งผืนไว้ มุดเสาธงลงที่จุดสูงสุดของซากหอคอยอย่างแน่นหนา ปล่อยให้ฝนพิษกระหน่ำใส่ใบหน้าแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ...
ควันจากหอสัญญาณไฟยังคงลอยสูงขึ้น เสาควันสามสิบสองสายยังคงพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับกระดูกสันหลังสามสิบสองท่อนที่ไม่มีวันยอมล้มลง...