เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คนอื่นล่ะ พวกเขาไปไหนกันหมดแล้ว?”
บรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งประเทศโวมาถึงสมรภูมิและกวาดตามองรอบด้าน
สิ่งที่เห็นคือสมรภูมิที่เต็มไปด้วยความเสียหายย่อยยับ
ผิวดินบริเวณชายป่าทึบทั้งผืนราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบคลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านในรัศมีหลายสิบลี้หักโค่นลงทั้งหมด
ลำต้นที่แตกหัก กิ่งก้านและใบไม้ที่ไหม้เกรียมปะปนกันปกคลุมหนาเป็นชั้น
บนพื้นดินเต็มไปด้วยหลุมขนาดยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกินร้อยเมตร
หินก้นหลุมละลายเป็นหินหลอมเหลวสีแดงเข้มภายใต้อุณหภูมิและความกดดันสูง กำลังค่อย ๆ เย็นตัวและแข็งตัวพร้อมเสียงแตกเบา ๆ
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นและความสั่นสะเทือนของพลังงานอันรุนแรง
นั่นคือกลิ่นอายจำเพาะที่แผ่ออกมาได้ก็ต่อเมื่อผู้แข็งแกร่งระดับราชันปะทะกัน
ยามนี้กลิ่นอายนั้นแผ่กระจายไปกับลมยามเช้าอย่างเงียบ ๆ ทำให้ผู้แข็งแกร่งแห่งประเทศโวทุกคนมีสีหน้าหนักอึ้งอย่างยิ่ง