เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างของจ้าวจิ้งจอกหกหางลากเส้นโค้งประกายแสงสายยาวท่ามกลางแสงอรุณ
บนหลังจิ้งจอก หลินตี๋ล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับเขามิได้เพิ่งก้าวออกมาจากเขตต้องห้ามระดับเอส แต่เหมือนเพิ่งเดินเล่นเสร็จแล้วเตรียมตัวกลับบ้านไปกินมื้อเช้า
“นายน้อยหลิน ชายป่าทึบด้านหน้ามีความผันผวนของพลังงานมหาศาลค่ะ!”
ลี่จิงย่าหมอบอยู่บนหลังจิ้งจอก มือกระชับกล้องมองยุทธวิธีแน่น น้ำเสียงพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเชี่ยวกรากที่คนเหล่านั้นแผ่ออกมา แต่ละสายล้วนเพียงพอจะทำให้เธอสิ้นหวัง!
หากเป็นยามปกติ เธอคงแข้งขาอ่อนแรงจนทรุด หรือกระทั่งไม่เกิดความกล้าที่จะหนีเสียด้วยซ้ำ
ทว่าเมื่อยืนอยู่ข้างกายหลินตี๋ เธอกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด แม้น้ำเสียงจะเคร่งขรึม ทว่าในใจกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“ฉันรู้แล้ว”
หลินตี๋หาวออกมาวอดหนึ่ง หางตาเจือความง่วงงุนเล็กน้อย “พวกปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ ช่างช่วยปลุกให้ฉันตื่นดีจริง ๆ...”
“เอาเถอะ มาภูเขาหมื่นงูคราวนี้ ไม่ได้สังหารเผ่าพันธุ์ต่างด้าวสักกี่คน ก็คงรายงานต่อท่านนายพลสี่วได้ไม่ดีนัก”