เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในหอใหญ่ยามาตะที่มืดมิดและเงียบสงัด ม่านแสงสีเลือดลอยล่อง บรรยากาศกดดันจนทำให้แทบหายใจไม่ออก
ชิโรเฮบิมารุที่นั่งอยู่ตรงกลางถือพัดขนนกค่อย ๆ ลืมดวงตาเรียวยาว หมอกดำแห่งความลวงตาไหลเวียนอยู่ในก้นบึ้งของดวงตา และเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ:
“ข่าวลับล่าสุด หลินตี๋ได้บุกเข้ามาในภูเขาหมื่นงูเพียงลำพังแล้ว”
“แม้จะไม่ทราบเจตนาของเขา แต่ในระยะเวลาอันสั้นเขาคงไม่จากภูเขาหมื่นงูไปแน่”
ครืน—!
เพียงสองประโยคสั้น ๆ เปรียบเสมือนลมหนาวที่ทลายน้ำแข็ง ทำให้บรรยากาศของหอใหญ่ทั้งหลังระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา
แปดแม่ทัพสาขาและผู้บริหารระดับสูงของกองทัพประเทศโวที่ยืนเรียงรายอยู่ทั้งสองฝั่งของหอใหญ่ ร่างกายสั่นสะท้าน สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธแค้น!
เพียงชั่วพริบตา ไอสังหารของผู้บริหารระดับสูงประเทศโวทุกคนก็พลันพุ่งขึ้น จนหอใหญ่ทั้งหลังสั่นสะเทือนดังกึกก้อง!
“เจียงเฉิงหวังยังกล้าเข้ามาในภูเขาหมื่นงูอีกเหรอ? ช่างเป็นไอ้สารเลวที่ใจกล้าจริง ๆ!”
“บังอาจ! บังอาจเกินไปแล้ว!”