เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่...เป็นไปไม่ได้!”
“ฉันฝึกกำปั้นเทพราศีหมีใหญ่อย่างหนักมานานกว่าสิบปี! พลังหมัดไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน! เหตุใดถึงต้านหมัดธรรมดาของแกไม่ได้?!”
“แก...แกเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่ ระดับพลังของแกต้องไปถึงจุดสูงสุดของขั้นสี่แล้วแน่ ๆ!”
ซาวาใช้มือซ้ายกุมแขนขวาที่หัก ลำคอเปล่งเสียงคำรามสั่นเครือ ความโอหังอวดดีเมื่อครู่หายไปจนสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัว
พละกำลังสูงสุดที่เขาภาคภูมิใจและกระบวนท่าสังหารซึ่งรวบรวมวิชาความรู้ทั้งชีวิต กลับประหนึ่งแมลงเม่าคิดเขย่าต้นไม้ ถูกหลินตี๋ซัดระเบิดด้วยหมัดเดียว
ผลลัพธ์เช่นนี้เขาจะยอมรับได้อย่างไร
“อ่อนแอก็เพราะฝึกไม่มากพอ จะพูดพล่ามอะไรนักหนา”
หลินตี๋กำลังจะก้าวไปปลิดชีพเศษสวะผู้นี้ ทันใดนั้น...หมอกผีเย็นเยียบชั่วร้ายทั่วฟ้าพลันปั่นป่วน ปกคลุมท้องนภาไปครึ่งหนึ่งโดยสมบูรณ์ กรงเล็บผีดำสนิทนับไม่ถ้วนทะลวงออกจากหมอก!
กรงเล็บผีเหล่านี้แฝงพลังการกัดกร่อนรุนแรง ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ปิดตายทิศทางหลบหนีทั้งหมดของหลินตี๋ ก่อนตะปบใส่จุดสำคัญทั่วร่าง!
“ฮี่ ๆ ๆ ไอ้หนู แกทำให้ฉันต้องร่วมมือกับซาวาเล่นงานได้ ก็นับว่าควรภาคภูมิใจแล้ว!”