กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางหย่าก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ บนหน้าจอสายเข้าเด่นชัดเป็นชื่อ—หลินตี๋
ร่างกายของเธอราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ช็อต นิ้วแข็งค้างอยู่เหนือหน้าจอ กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปสามวินาที
นิ้วที่สั่นเทารีบกดปุ่มรับสาย
“ฮัลโหล”
“หยาเหยา นี่ฉันเอง หลินตี๋”
เสียงปลายสายยังคงเป็นน้ำเสียงขี้เกียจแบบที่จางหย่าจดจำ มาพร้อมรอยหยอกล้อกวน ๆ
ราวกับการประลองสะเทือนฟ้าดินเมื่อครู่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
“ฉันคงถึงเมืองสวนอู่ตอนเย็น จะโทรนัดเธอ ถ้าคืนนี้เธอว่างก็ออกมากินข้าวกัน”
ได้ยินเช่นนั้น จางหย่าเบิกตากว้าง หลินตี๋จะมาเมืองสวนอู่จริง ๆ และจะเลี้ยงข้าวเธอ
เธอรู้สึกเป็นเกียรติจนตกใจจริง ๆ