กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โฮ่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะของหลินตี๋ก้องกังวานเหนือสนามประลองอันเงียบสงัดอย่างไร้ความยั้งคิด โอหังถึงขีดสุด
สายตาทุกคนในสนามถูกดึงไปที่เขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ไม่รู้ว่าหลินตี๋หัวเราะทำไม ยิ่งไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
แต่เมื่อฝ่ายเดียวกันเห็นหลินตี๋สีหน้าเบาสบาย ประสาทที่ตึงเครียดก็คลายลงบ้างโดยไม่รู้ตัว
ช่วงนี้หลินตี๋สร้างปาฏิหาริย์มามากเกินไป กลายเป็นเสาหลักในใจของบรรดาตัวพ่อเจียงเฉิงไปแล้ว
เมื่อเสาหลักใจสงบเช่นนี้ บรรดาตัวพ่อเจียงเฉิงก็พลอยผ่อนคลายตามไปด้วย
“หึ...ทำเป็นเล่นพิเรนทร์” หงเทียนไพล่หลังทั้งสองมือ เพียงหัวเราะเย็นอย่างดูแคลน