กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวหนาสำรวจหลินตี๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเขาปลอดภัยก็อดโล่งใจไม่ได้
“ลูกพี่ลูกน้อง ไปไหนมา นานขนาดนี้ถึงกลับมา”
“ไปตามนักฆ่าคนนั้นมา”
หลินตี๋ดึงเก้าอี้นั่งลง หยิบไม้ปิ้งบนโต๊ะกัดคำหนึ่ง พูดอู้อี้ “หมอนั่นกล้าลอบโจมตีอิวลิยา ฉันเป็นผู้จัดการร้าน ย่อมไม่ปล่อยมันไป”
พูดถึงอิวลิยา ร่างสาว ๆ ก็อดสั่นไม่ได้
เสียงดังรุนแรงเมื่อครู่ พวกเธอยังจำได้ติดตา
หมัดเดียวก็ซัดคนจนกระเด็นออกไปหลายสิบเมตร ชนต้นไม้ใหญ่กับกำแพงหลายต้นจนแตก ฝีมือขนาดนี้ เทียบได้กับสัตว์ประหลาดมนุษย์
สาว ๆ ถึงกับสงสัย…อิวลิยาผู้งดงามคนนั้นเป็นบุคคลระดับแม่ทัพหรือไม่