กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิ่นกู๋หมอบอยู่บนพื้น ราวกับสุนัขที่ถูกตีจนหลังหัก
หางที่เพิ่งงอกขึ้นใหม่ท่อนนั้นห้อยอ่อนปวกเปียกอยู่ด้านหลัง
มันก้มหัวลง เปลวไฟสีเขียวมรกตในเบ้าตาไม่ลุกโชนอีกต่อไป แต่ลุกไหม้อยู่นิ่ง ๆ ราวกับตะเกียงสองดวงที่ใกล้จะดับเต็มที
มันไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้ามองหลินตี๋ แม้แต่ลมหายใจก็ยังกดให้เบา
ก็คนประหลาดลึกลับตรงหน้าโหดเหี้ยมยิ่งนัก ทั้งที่ฝูลาเต๋อยอมจำนนแล้ว ก็ยังถูกเขาฆ่า
เจอคนประหลาดอารมณ์ขึ้นลงแบบนี้ ต้องทำทีท่าให้ต่ำที่สุดไว้ก่อน
เช่นนี้ถึงจะมีโอกาสรอดชีวิตสักเสี้ยว...
แน่นอน อิ่นกู๋ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดขัดขืน แต่... ขัดขืนก็ต้องตายสถานเดียว...
“เป็นไง ไม่เก่งอวดดีแล้วหรือ?”