เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บางคนทรุดตัวลงนั่งบนพื้น หอบหายใจอย่างหนัก
บางคนพิงร่างสัตว์มายา คอยเช็ดเหงื่อเย็นบนใบหน้าไม่หยุด
บางคนกำลังตรวจสอบอาการบาดเจ็บของสัตว์เลี้ยงแสนรักด้วยใบหน้าทุกข์ระทม
ฝ่างเทียนอิ๋วเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ “นั่น...นั่นเขาเป็นใครกันแน่ ถึงได้สยบอัศวินมรณะได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น”
“เขา...เขาเป็นยอดฝีมือของเมืองสวนอู๋เราหรือเปล่า?”
หัวหน้าทีมฟงซิงส่ายหน้าช้า ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่เคยพบเขาในสมาคมนักล่ามาก่อน หน้าตาเขาดูยังอายุน้อยมาก พอ ๆ กับพวกคุณเลย”
“ถ้าพูดถึงการรู้จักเขา พวกคุณมีโอกาสที่จะรู้จักมากกว่าพวกเราเสียอีก”
ซูเสี่ยววานทรุดตัวนั่งลงบนพื้น หลังจากถอนหายใจยาวเหยียดแล้วจึงกล่าวด้วยความหวาดหวั่น “คนระดับสูงที่แข็งแกร่งขนาดนี้ จะเป็นคนที่พวกเราสามารถเข้าถึงได้อย่างไรกัน”
“อัศวินมรณะตนเมื่อครู่ เป็นถึงตัวตนที่สามารถกวาดล้างพวกเราได้ทั้งทีม แต่กลับ...ยอดฝีมือลึกลับใช้เพียงสามกระบวนท่า ก็สยบมันได้โดยสิ้นเชิง”
“โชคดีที่เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อพวกเรา...ไม่อย่างนั้นพวกเราทุกคนคงจบชีวิตลงด้วยน้ำมือเขาแล้ว”