กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อักขระเวทใต้เท้าสว่างขึ้นทีละตัว แสงสีเขียวขาวพวยพุ่งจากลายค่ายกล ห่อหุ้มหลินตี๋ทั้งร่างไว้ภายใน
ชั่วขณะถัดมา มิติบิดเบี้ยว ฟ้าดินหมุนวน
เมื่ออาการวิงเวียนจางหาย หลินตี๋กลับปรากฏอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง
พื้นใต้เท้าเป็นหินกรวดสีเทาขาว ย่ำลงไปมีเสียงกรอบแกรบละเอียด ราวกับย่ำซากกระดูกแห้งแตกกระจาย
ลมพัดผ่านมา ไม่มีกลิ่นหอมสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้า สัมผัสได้เพียงกลิ่นเน่าเปื่อยและความรกร้างว่างเปล่า
มองไปไกลสุดสายตา ท้องฟ้าเป็นสีเทา
ชั้นเมฆหนาทึบกดต่ำลงมา ราวกับม่านสีเทาขนาดมหึมาที่บดบังแสงตะวันจนหมดสิ้น
เบื้องไกล เทือกเขาสลับซับซ้อนทอดยาว สันเขาเป็นสีเทาขาว ไม่มีเค้าสีเขียวแม้แต่น้อย
มองไกล ๆ สันเขาเหล่านั้นราวกับซี่โครงยักษ์หลายสิบซี่ปักอยู่บนพื้นดิน