กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินกั๋วต้งกับหลินตี๋เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ก้าวเท้ามั่นคง หลังตรง
เขาเอียงหน้ามองหลินตี๋พลางพูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าแย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นไม่ใช่แค่มารยาท แต่เป็นความยินดีที่ออกมาจากใจจริง
หลินเยี่ยนหรานเดินอยู่อีกด้านของหลินตี๋ มือทั้งสองประสานกันไว้ข้างหน้า ก้าวเท้าเบา บางครั้งเอียงหน้ามองหลินตี๋สักครู่ สายตาอ่อนโยน
สามคนเดินด้วยกัน เหมือนภาพวาด กลมกลืนจนไม่น่าเชื่อ
นักเรียนชั้นปีหนึ่งจากโรงเรียนรัฐหลายคน เดินตามหลังหลินตี๋ สมองปั่นป่วนไปหมด
พวกเขานึกถึงตอนมัธยมต้น...หลินตี๋นั่งอยู่แถวหลังสุดริมหน้าต่างในห้องเรียน พูดน้อย โดดเดี่ยวและเงียบๆ