กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“รุ่นพี่ไร้เทียมทานทั้งใต้หล้า! น้องชายขอยอมแพ้! ยอมรับจากใจ! กราบแทบเท้า!”
“ขอรุ่นพี่เมตตา ปล่อยน้องชายไปสักครั้งเถิด!”
เฉินเป่ยนอนราบกับพื้น สั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
จินป๋อหลี่ถึงกับพูดไม่ออก คิดในใจว่าเจ้าเด็กนี่คุกเข่าเร็วเกินไปแล้ว
เดิมทีเธออยากหาเรื่องอัดเขาสักยก ตอนนี้ดูท่าจะหาไม่ได้แล้ว
“หึหึหึ เจ้านี่ขี้ขลาดเกินไปแล้ว...” หลินเฉียนเฉียนปิดปากหัวเราะคิก ๆ ถูกท่าทางตลก ๆ ของเฉินเป่ยทำให้ขำ
“ช่างเถอะ เราไปกันเถอะ อย่าไปถือสาเขาเลย” หลิวฉางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ก็ได้” โจวหนาพยักหน้าเห็นด้วย
ก็เจ้าเด็กนี่น้อมรับแต่โดยดีแล้ว จะไปจับเขาลุกขึ้นมาอัดสักยกก็ไม่ได้เสียหน่อย