กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดวงตาทั้งสองของสวี่เสี่ยวหลานเปล่งประกายรูปหัวใจสีชมพูระเรื่อ อดอุทานออกมาไม่ได้ “โอ๊ย ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียว เฉินเสี่ยวก็หล่อขึ้นอีกแล้ว”
“ซินเอ๋อร์ เธอรีบให้น้องชายโง่ ๆ ของเธอยอมแพ้เถอะ ไม่อย่างนั้นเฉินเสี่ยวตบทีเดียว ทั้งน้องชายเธอทั้งสัตว์เลี้ยง คงได้กล่องข้าวกินกันครบ”
“ตอนนี้จะไปห้ามก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ในเมื่อไอ้โง่นั่นเป็นคนท้าทายเอง แถมยังขึ้นเวทีไปแล้วด้วย ฉันจะไปเกลี้ยกล่อมยังไงได้...”
“หวังแค่ให้เฉินเสี่ยวแสดงน้ำใจนักกีฬา ขยี้ไอ้เด็กเหม็นนั่นเบา ๆ ก็พอ...”
สายตาของเฉินซินเอ๋อร์จ้องเขม็งไปที่น้องชายที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่บนเวที จนโมโหจนฟันกรอด
เธอไม่เข้าใจเลยว่าไอ้โง่นั่นไปโดนอะไรกระตุ้นมา ทำไมถึงได้ไปท้าทายเฉินเสี่ยว