กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจิ้งหมิงหยวนเห็นอารมณ์ของเหล่านักเรียนผ่อนคลายลงบ้าง ก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้
เขาหันไปมองจางหย่า เห็นเธอก้มหน้ามองพื้นตลอดเวลา ในใจก็เกิดความเห็นใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขาลดน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงเล็กน้อย เอ่ยเบา ๆ ว่า “จางหย่า เธอไม่ต้องสนใจสายตาคนอื่น เธอมาที่นี่เพื่อเรียนรู้วิชาความรู้ สิ่งสำคัญที่สุดคือตัวเธอเองได้เรียนรู้ความสามารถไป”
“เธอยืนรอสักครู่ พอครูประจำชั้นของพวกเธอมา จะจัดที่นั่งให้เอง”
จางหย่าก้มหน้าอยู่ตลอด สองมือกำลูกแก้วสัตว์มายาที่หลินตี๋ให้ไว้แน่น ตอบเสียงเบา “ขอบคุณผู้อำนวยการ ฉันไม่เป็นไร”